In the middle of difficulty lies opportunity.Αν δεν σπάσεις αβγά, δεν φτιάχνεις ομελέτα, και αντίθετα με την συνηθισμένη αντίληψη, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής, νευραλγικός κρίκος της διαδικασίας της αναγέννησης.

 

Βλέπω συνέχεια ανθρώπους γύρω μου που αποφεύγουν τη σύγκρουση σαν το διάολο το λιβάνι.  Στην πραγματικότητα, την φοβούνται τόσο πολύ που είναι διατεθημένοι να διαπραγματευτούν και να παραδώσουν κομμάτια της ελευθερίας και της δημιουργικότητάς τους προσποιούμενοι πως δεν τους αφορά.  Με αυτά και με τ’ άλλα, η ζωή μας καταλήγει σε ένα αέναο κυνήγι της ισορροπίας, στην αγωνία να μην ταρακουνήσουμε τα νερά, μην σπάσουμε τ αβγά, γιατί μας είναι ανυπόφορο να ζούμε χωρίς να ξέρουμε από πού θα ανατείλει ο ήλιος αύριο.

 

Σας έχω νέα.  Αν δεν σπάσεις αβγά, δεν φτιάχνεις ομελέτα, και αντίθετα με την συνηθισμένη αντίληψη, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής, νευραλγικός κρίκος της διαδικασίας της αναγέννησης. Για να φυτέψεις ένα σπόρο, πρέπει πρώτα να σκαλίσεις το χώμα.  Το καινούργιο απαιτεί χώρο και οξυγόνο για να αναπτυχθεί, κουράγιο να του δώσεις χρόνο, πειραματικές συνθήκες και διάθεση εξερεύνησης.  Απαιτεί να αποχωρήσει το εδραιωμένο.  Δια την εις άτοπο απαγωγή, η μη σύγκρουση είναι εφικτή μόνο στην συνθήκη της ανυπαρξίας.  Όπως μου έλεγε ο πατέρας μου μικρή, “για να μην τρακάρεις, καλύτερα να μην οδηγείς”. 

 

Η μάχη ωστόσο είναι προαιρετική. Όποιος κατεβαίνει στο παιχνίδι για να σκοτώσει ή να σκοτωθεί κατά την ταπεινή μου άποψη έχει χάσει τη μεγάλη εικόνα, διότι η σύγκρουση είναι ευκαιρία όχι έπαθλο.  Κερδίζω ή χάνω, σωστό ή λάθος, καλό ή κακό, είναι έννοιες μη επίκαιρες πλέον.  Ο στόχος της σύγκρουσης δεν είναι ποτέ ο άλλος και το θεριό που καλούμαστε να παλέψουμε βρίσκεται βαθιά ριζωμένο εντός μας. Στη σύγκρουση μετράς το αποθεματικό σου σε φίλους, σε ενέργεια, σε δύναμη και βγαίνεις πάλι στο παιχνίδι να κατακτήσεις το δικαίωμά σου να αλλάζεις, να εξελίσσεσαι, να μεταμορφώνεσαι, το οποίο παρεμπιπτόντως.. πρώτος εσύ έχεις αποστερήσει απ’ τον εαυτό σου.