perfection-is-opinion-and-nothing-more-quote-1

Η πρόοδος σημαίνει, I show up every day.  Η πρόοδος απαιτεί μια συνεχή συνομιλία με τον πιο λειτουργικό μας εαυτό.  Η πρόοδος προτιμά να πηγαίνει με ποδήλατο και με συχνές στάσεις απ’ το να περιμένει να εφευρεθεί ο διακτινισμός.

 

Αν περιμένεις να είσαι 100% έτοιμος δεν θα αρχίσεις ποτέ, αυτό έλεγε ο πρώτος μου μέντορας, ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε επαγγελματικά για πρώτη φορά.  Φωτισμένος ηγέτης, με μεγάλη εμπειρία, ήξερε τι έλεγε.  Εγώ πάλι όχι.  Αδυνατούσα πραγματικά να καταλάβω πως γίνεται να ξεκινάς με τα μισά όπλα γυαλισμένα.  Στο μυαλό μου η σχετική ετοιμότητα ήταν η σίγουρη οδός προς μισές επιτυχίες.

 

Στην πορεία ήρθαν κι άλλοι ρόλοι να απαιτήσουν από μένα ετοιμότητα.  Ρόλοι πολυδιάστατοι τους οποίους έφερα εις πέρας περισσότερο ή λιγότερο ικανοποιητικά, σε ξεκάθαρη αναλογία με την αφοσίωση, την οργάνωση και το πείσμα που τους αφιέρωσα.  Ότι έχω προσδοκήσει στη ζωή μου, ότι έχω κυνηγήσει με μανία έχει αποβεί εξαιρετικά προσοδοφόρο, ωστόσο ποτέ τέλειο. 

 

Ό,τι έχω προσπαθήσει με έχει ανταμείψει με πολύ- και παράπλευρα μέσα στην ατέλεια της επιτυχίας του.  Για να είμαι ειλικρινής, οι ανταμοιβές αυτές έχουν υπάρξει τόσο κομβικές για την πρόοδο του εγχειρήματός μου και για μένα προσωπικά που στην τελική αξιολόγηση των ενεργειών μου ο παράγοντας της τελειότητας ήταν ουσιαστικά μη επίκαιρος.

 

Μαθαίνουμε από μικροί να καταπίνουμε το βαρίδι της τελειότητας.  Είναι οι προσδοκίες των γονιών μας να γίνουμε αυτό που οι ίδιοι δεν κατάφεραν, είναι η ίδια η κοινωνία που γοητεύεται απ’ το εξ άνωθεν χάρισμα και δεν την αφορά η διαδικασία του κόπου που έχει επενδύσει ο ενδιαφερόμενος, είναι που όλοι τελικά ελπίζουμε να έχουμε το μαγικό αστέρι, τους πλανήτες σε ευνοϊκές τροχιές, το ταλέντο που θα μας απαλλάξει απ’ την προσπάθεια.  Είναι που κατά βάση, ψάχνουμε μια μοναδική δικαιολογία για να μην μετακινηθούμε, να μην φύγουμε απ’ τα γνωστά και κεκτημένα, στην τελική να μην αποτύχουμε και για να το πάω και ένα βήμα παραπέρα.. να μην δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να πετύχει.

 

Η τελειότητα είναι ουτοπία.  Στην ονειρική της διάσταση, είναι μια εξαιρετική δικαιολογία να μην ασχοληθούμε με το εφικτό.  Η τελειότητα είναι δεκανίκι, η βάση της βρίσκεται στην αέναη σύγκριση μεταξύ εμένα και του άλλου.  Η τελειότητα είναι τυραννία. Μία αυτοεξυπηρετούμενη τυραννία από εμένα για εμένα, ώστε να μην είμαι ποτέ αρκετός.

 

Με τους πελάτες μου στο coaching πολύ συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις γενικεύσεις, τα θέσφατα και την απόλυτη έννοια της τελειότητας.  Μαθαίνουμε σιγά-σιγά να μετατοπίζουμε την προσδοκία μας μακριά από το θαύμα που πρέπει να συμβεί για να πετύχουμε το προσδοκώμενο, σε όλο και πιο στοχευμένα, μικρά, ουσιαστικά βήματα. Αποκαθηλώνουμε την τελειότητα, την κατεβάζουμε από το βάθρο του «δεν θα φτάσεις ποτέ» για να την μετουσιώσουμε σε κάτι πιο απτό, ανθρώπινο και επιτεύξιμο, την πρόοδο.

 

Η πρόοδος σημαίνει, I show up every day.  Η πρόοδος απαιτεί μια συνεχή συνομιλία με τον πιο λειτουργικό μας εαυτό.  Η πρόοδος προτιμά να πηγαίνει με ποδήλατο και με συχνές στάσεις απ’ το να περιμένει να εφευρεθεί ο διακτινισμός. Μα πάνω απ’ όλα η πρόοδος χτίζει την ικανότητα, διότι εκεί, στην πορεία, μαθαίνουμε να δουλεύουμε στο σήμερα και να τροφοδοτούμε τις αποφάσεις μας με όλες τις πληροφορίες που η πορεία μας αποκαλύπτει.