Το κομβικό σημείο της αλλαγής ωστόσο δεν αφορά την επιβίωση.  Πάνω και πέρα από αυτήν, η αλλαγή αφορά την ίδια τη ζωή.  Αλλάζουμε για να αδράξουμε, να απολαύσουμε, να εμποτιστούμε στο δώρο της ζωής.

 

imagesΑλλάζει ο άνθρωπος; Μέγα ερώτημα.  Η απάντησή του έχει απασχολήσει γενιές και γενιές φιλόσοφων, ποιητών, επιστημόνων.  Δεν αλλάζει θα πουν κάποιοι.  Όσο και να μετακινείται, κάποια στιγμή θα επιστρέψει σε αυτά που πάντα έκανε.  Αλλάζει θα πουν άλλοι, αν το θέλει πραγματικά, αλλάζει.  Πολλά τα παραδείγματα γύρω μας ανθρώπων που αναπροσδιόρισαν τη ζωή τους, άλλαξαν θέση και στάση.  Άφησαν πίσω τους τον θυμό, τον φόβο, την ηττοπάθεια, έβαλαν τις σχέσεις με τον κόσμο γύρω τους σε νέο πλαίσιο, έκοψαν το τσιγάρο, άλλαξαν επάγγελμα, επανανοηματοδότησαν το σύμπαν τους. Πολλά τα παραδείγματα και όσων ακόμα το παλεύουν.

Το coaching επιζητά την αλλαγή, εκεί στοχεύει.  Η συνεχής μετακίνηση και επανατοποθέτησή μας σε πιο λειτουργικές συνήθειες, συμπεριφορές και σχέσεις βρίσκεται στον πυρήνα της δουλειάς που είναι να γίνει, γι’ αυτό κατηγορηματικά και πέρα από κάθε ντετερμινιστική προσέγγιση θα πω ότι ο άνθρωπος αλλάζει, αλλάζει ριζικά, μέσα απ’ το μονοπάτι του πόνου.

«Η αντίθετη πλευρά, έχει μια αντίθετη πλευρά» λέει μια ιαπωνική παροιμία.  Η χαρά εμπεριέχει τον πόνο, η επιτυχία την αποτυχία, και μόνο αν το λέει η καρδιά μας να επισκεφτούμε αυτές τις σκοτεινές περιοχές που βρίσκονται στο άλλο άκρο όσων επιθυμούμε, μόνο τότε μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως έχουμε προετοιμάσει το έδαφος της αλλαγής.

Ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος να αντέχει τον λίγο πόνο για πολύ ή τον πολύ πόνο για λίγο, και αυτή είναι μια λειτουργικότατη ιδιότητά του, εξαιρετικά σημαντική για την επιβίωσή του.  Όπως ο τραυματισμένος προϊστορικός κυνηγός δένει το τραύμα του και συνεχίζει το κυνήγι μέχρι να πιάσει κάτι που μπορεί να κάνει το στομάχι του να σταματήσει να παραπονιέται, έτσι και ο μοντέρνος άνθρωπος επιστρέφει καθημερινά σε μια δουλειά, σε μια σχέση, σε μια πεποίθηση που θα του εξασφαλίσει το να βγάλει τη μέρα.  Και έτσι φεύγουν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια σε ένα αέναο κυνήγι επιβίωσης. 

Το κομβικό σημείο της αλλαγής ωστόσο δεν αφορά την επιβίωση.  Πάνω και πέρα από αυτήν, η αλλαγή αφορά την ίδια τη ζωή.  Αλλάζουμε για να αδράξουμε, να απολαύσουμε, να εμποτιστούμε στο δώρο της ζωής.  Αλλάζουμε για να προσεγγίσουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους μέσα από εκείνο το πρίσμα που θα παράξει προσωπικό νόημα.

“Αν δεν σε προκαλεί, δεν θα σ’ αλλάξει”, λέει ο Carl Jung.  Το ταξίδι της αλλαγής περνάει μέσα απ’ τον πόνο.  Νομιμοποιεί την ύπαρξή του, του δίνει χώρο να καταλάβει και λόγια να εκφραστεί.  Μέσα από τη διαδικασία αναγνώρισης κρυμμένων πτυχών της πραγματικότητάς μας, των πεποιθήσεων και των συμπεριφορών μας, το coaching αναδεικνύει τη δύναμη του πόνου ως ένα εξαιρετικό εργαλείο αλλαγής. 

Αρχή μου στο coaching είναι να μην σπρώχνω ποτέ τους πελάτες μου στο επόμενο βήμα, αντίθετα, φροντίζω να σεβαστώ τις αναστολές τους.   Η καταβύθιση στον πόνο που προξενεί η συνειδητοποίηση της ακινησίας μας είναι το επόμενο βήμα.  Είναι η αρχή, η απόφαση, η απάντηση στην ερώτηση «τελικά, για τι αξίζει να ζω;»